ย้อนไปหลายปีก่อนเมื่อครั้งที่ยังเรียนระดับปริญญาตรี ในวิชา "การสอนค่านิยม" ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาบังคับของนิสิตคุรุทายาท เอกการประถมศึกษา คาบแรกที่เรียนวิชานี้อาจารย์เริ่มต้นการสอนด้วยคำถามว่า "ถ้าคุณเสียชีวิต คุณอยากให้คนที่ยังอยู่พูดถึงคุณว่าอย่างไร" พวกเราฟังคำถามแล้วก็เริ่มคิด ใครตอบก่อนก็จะได้เปรียบ คนตอบทีหลังก็ต้องพยายามตอบไม่ซ้ำกับเพื่อน พอพวกเราตอบครบทุกคนแล้วอาจารย์ก็บอกว่าอาจารย์อยากให้คนพูดถึงอาจารย์คำเดียวสั้นๆ ว่า "สุดแสนเสียดาย"
วันที่กำลังเขียนบล็อกอยู่นี้คือวันที่ 27 ธันวาคม 2557 ซึ่งเป็นวันที่พวกเรานิสิตคุรุทายาทในห้องนั้นจะเป็นเจ้าภาพสวดพระอภิธรรมศพเพื่อนคุรุทายาทร่วมชั้นเรียนของเราซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
ในฐานะที่เป็นบัณฑิตโครงการคุรุทายาท เพื่อนคนนี้ได้ทำหน้าที่ครูผู้สอนในโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่ในภูมิลำเนาของตนเอง และเติบโตในเส้นทางสายการศึกษา ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนที่พยายามพัฒนาโรงเรียนเล็กๆ ให้มีคุณภาพ ส่งเสริมครูในโรงเรียนให้ทำหน้าที่พัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียนอย่างเต็มศักยภาพ
วันนี้เราได้สูญเสียบุคลากรทางการศึกษาที่แม้จะเป็นเพียงเฟืองตัวเล็กๆ ในระบบการศึกษาไทยแต่ก็เป็นทรัพยากรบุคคลที่มีคุณค่ามาก ถ้าวันนี้และพรุ่งนี้เพื่อนยังอยู่ พวกเราเพื่อนๆ คุรุทายาททุกคนเชื่อว่าเพื่อนของเราก็จะอุทิศตนเพื่อพัฒนาการศึกษาไทยอย่างที่เคยทำมาตลอดชีวิต
จำไม่ได้ว่าในวิชา "การสอนค่านิยม" เพื่อนตอบอาจารย์ว่าอย่างไร แต่วันนี้พวกเราคุรุทายาททุกคนคงรู้สึกเหมือนกันว่า "สุดแสนเสียดาย" เพื่อนรักของเรา ผอ.อนุชา จ้อยกุล คุรุทายาท มหาวิทยาลัยบูรพา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น