ช่วงปลายเดือนที่แล้วมีนักเรียนมัธยมปลายจากปักธงชัย นครราชสีมา ส่งเมล์มาบอก "หนูอยากเรียนภาษาเกาหลี แต่หนูอยู่ต่างจังหวัด มีเรียนออนไลน์มั้ยคะ"...แล้วเมล์ฉบับนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของห้องเรียนออนไลน์ที่ครูผู้สอนอยู่นนทบุรี นักเรียนสองคนอยู่นครราชสีมา ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของเรา การติดต่อสื่อสารกันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ ไม่ใช่เรื่องยาก และไม่ใช่สิ่งพิเศษใดๆ แต่สิ่งที่น่าสนใจอยู่ที่พฤติกรรมการเรียนของนักเรียน
ในช่วงเวลาสองสัปดาห์นับจากวันที่เริ่มออนไลน์จนถึงวันที่เขียนบันทึกนี้มีสิ่งดีๆ ที่เป็นความประทับใจและอยากให้เกิดขึ้นอีกในห้องเรียนทุกๆ ห้อง สิ่งแรกคือความตรงต่อเวลาของนักเรียนทั้งสองคน ทันทีที่คลิกเม้าส์เข้าสู่ห้องเรียนออนไลน์จะพบว่าส้มกับผักกาดรออยู่แล้วทุกครั้ง ถึงแม้ครูจะออนไลน์ก่อนเวลาที่กำหนดแต่นักเรียนก็รออยู่ก่อนแล้วทุกครั้ง
นอกจากความตรงต่อเวลาแล้ว ความสนใจในการเรียนของส้มกับผักกาดทำให้ครูสนุกไปด้วย สีหน้าท่าทางที่กระตือรือร้น แววตาที่ตั้งใจและสนุกกับการเรียนรู้ทำให้เวลาสองชั่วโมงของแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และทำให้ครูต้องตั้งตารอที่จะได้พบกับนักเรียนในวันต่อไป
ครูจำได้ว่าวันแรกที่เราออนไลน์กัน ผักกาดเจออุปสรรคทางด้านเทคโนโลยี เริ่มจากออนไลน์แล้วไม่พบใครในกลุ่ม กว่าจะหาทางเข้ามาได้ก็ไม่ใช่ง่าย พอเข้ามาได้แล้วก็พบปัญหาจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตทำให้สะดุดอยู่หลายครั้ง แต่ผักกาดก็ไม่ย่อท้อ พยายามแก้ไขปัญหาโดยมีส้มซึ่งนั่งอยู่ที่บ้านตนเองแต่ก็พยายามโทรศัพท์หาผักกาดและช่วยกันแก้ไข ตลอดเวลาที่ครูนั่งสังเกตการแก้ปัญหาของส้มและผักกาดมีสิ่งที่ครูชื่นชมคือทั้งสองคนไม่มีทีท่าเบื่อหน่ายหรือบ่นอะไรกับปัญหาที่เกิดขึ้นเลย
ส้มกับผักกาดเป็นตัวอย่างของการเรียนรู้ที่ก้าวผ่านอุปสรรคเรื่องระยะทางโดยใช้เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือในการเรียนรู้ ประกอบกับความตั้งใจในการเรียนของทั้งสองคนเป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นว่าห้องเรียนออนไลน์ก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างสนุกและมีประสิทธิภาพไม่แพ้ห้องเรียนปกติเลยจริงๆ ค่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น