เสียงโทรศัพท์ที่ปลุกให้ตื่นนอนเมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา (30 พฤษภาคม 2558) เป็นสัญญาณแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิต เสียงแม่ที่บอกว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว ทำให้ตกใจ ใจหาย และรู้สึกหลายอย่างเกินจะบรรยายได้เพราะไม่ได้คาดคิดมาก่อน
น้องสาวเล่าให้ฟังว่าคืนวันศุกร์พ่อเข้านอนตามปกติ แต่เช้าวันเสาร์น้องเข้าไปพบว่าพ่อนอนเหมือนคนนอนหลับปกติแต่ไม่หายใจ ใครๆ ก็บอกว่าพ่อไปสบาย ไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องทรมาน นอนหลับแล้วไม่ตื่นเหมือนกับย่าที่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อปลายปีที่แล้วด้วยอาการเดียวกัน
เมื่อเดินทางไปถึงวัด ทั้งศาลาว่างเปล่า มีเพียงร่างแน่นิ่งของพ่อที่พระบอกว่ารอเจ้าภาพมาจัดการ วินาทีนั้นยอมรับว่าทำอะไรไม่ถูกเลย มองหน้าน้องสาวและน้องชายที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วด้วยความเป็นพี่คนโตก็ต้องตั้งสติและเริ่มลำดับว่าจะต้องทำอะไรบ้าง
ตลอดระยะเวลาหลายวันในงานมีภารกิจต้องทำมากมายจนไม่มีเวลาเศร้า ไม่มีเวลาร้องไห้ แต่ในใจรู้สึกว่างเปล่า ใจหาย แขนขาเหมือนไม่มีแรง
สิ่งสำคัญที่ทำให้ยืนอยู่ได้ในช่วงเวลาที่ผ่านมาคือกำลังใจจากญาติ พี่ เพื่อน และน้องๆ...ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจอันยิ่งใหญ่จากทุกๆ ท่านที่ทำให้ก้าวผ่านความทุกข์จากความสูญเสียครั้งนี้และยืนได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง...ขอบคุณมากจริงๆ
